لال چُنی ۔۔۔ صفیہ حیات

لال چُنی

 صفیہ حیات

رجو دی ماں نوں رب جانے کیہڑی بیمار سی ہر ویلے کھنگدی رہندی یا کندھ ول منہ کر کے ہائے ہائے کردی ۔رجو دا ابا سویر دا مزدوری تے گیا رات نوں مڑدا تے نکی جئی شیشے دی بوتل چ نسواری رنگ دا شربت لیاوءندا تے رجو نوں کیہندا اپنی ماں نوں اک چمچا سویر شام پیادے ۔شہر والے حکیم نے دتا ایہہ شربت ۔سو روپے دی بوتل چوں بڑے منت ترلیاں نال 20 روپیہ دا لیاندا۔جورے تے سامو کولوں سانبھ کے رکھیں

۔بارہ سالہ رجو دا کتھے شیطان منڈیاں تے زور چلدا۔انج وی اوہنوں اپنے ویراں نال بڑا پیار سی ۔

ہمسائے چ چاچی بھیرو نے رجو نوں آوندے جاوندے ہانڈی دھرن دی جاچ دے دتی تے ہن رجو ہانڈی چولہا پانڈے بوکر سبھ کردی۔

رجو دے ویرے کسے کوٹھی چ صفائی دا کم کر دے۔ او سارا دن ماں نوں سانبھدی۔انج انہاں دی جندگی دی ندی دا پانی وگدا رہیندا ۔

ماں نوں رجو دی فکر رہندی۔محلے چ پاپڑ ویچن والا فیفا جدوں وی انہاں دے گھر اگوں لنگدا۔اچی دینی آکھدا

” رجو ! پاپڑ بڑے کرارے لینے تے آجا”

ماں نوں پتہ سی او کیہ لین دا اشارہ کردا ۔دوروں اوہدی واج سن کے رجو نوں کول بلا لیندی۔ماں نوں یاد سی اک دوپہری جدوں او وی کسے مزدوری تے جاندی رجو نوں گھر چھڈ کے جاندی سی۔اک دن سکھر دوپہر ی آئی تے گلی چ پاپڑ والے دے آلے دوالے نکے نکے بال پاپڑ لین لئی کھڑے تے فیفا رجو نو کھچڑ چکے اوہدی پنگردی چھاتی تے انگلی پھیر دیاں اوہدا منہ چم رہیا سی۔

ایہہ ویکھ کے ماں نوں آگ لگ گئ۔ دوروں ای جتی لا کے فیقے دے منہ تے ماری ۔اوس نے ٹوکری چکی تے دوڑ لا دتی۔

نیانے کھی کھی کردے گھراں نوں دوڑے ۔ماں نے رجو دے منہ تے تھپڑ ماریا ہتھ پھڑ کے اندر لے گئی تے بولی

رجو ! ہن توں وڈی ہوگئ ایں تے چھاتی اتے ہتھ نئیں کسے نوں دھرن دیناں ۔جو انج کرے اوہ بندہ چنگا نئیں ہوندا۔

کرن نے گھروں باہر جانا چھڈ دتا۔ہن سوانیاں وانگوں چنی چ اپنا آپ لپیٹ کے پھر دی کم کر دی رہندی ۔راتیں ماں نوں شربت پیا کے سوندی تے سویرے پیو دی واج تے اٹھدی جددں اوہ رات دی بچی روٹی کھا کے کم تے جان نوں تیار ہوندا۔تے کیہندا ” رجو بوہا بند کر لے میں کم تے چلاں ۔اپنی ماں نوں نہ جگانویں ۔راتیں ستی نئیں کھنگدی رہی تے ہائے ہائے کردی۔ ہنے آکھ لگی۔

رجو اجے بالڑی جئی سی پر ماں نوں اوہ جوان لگدی ۔اک دن کہن لگی۔

رجو دے ابا ! مینوں تے بیماری نے ککھ دا نئیں چھڈیا ۔کیہ پتہ کیہڑے ویلے میری آکھ بند ہو جاوے تو کوئی رشتہ ویکھ کے ایدھے ہتھ پیلے کر دے۔

آکھ بند ہوجائے تے تے رشتے وی چیلاں کاں بن جاندے ۔

رب نے ماں دی کول آکے سنی۔ تے چاچی بھیرو دی ماں دے پنڈ رجو دا رشتہ طے ہوگیا۔ماں بڑی خوش سی۔چاچی بھیرو نوں بلا کے پرانی جئی پیٹی چوں شنیل دی رضائی ، دو کھیس تے سٹیل دے کجھ پانڈے کڈوائے جو کوٹھی والی باجی نے رجو دی ماں نوں دتے سی ۔ماں نے رجو دے دہیج لئ سنبھال لئے۔

راتیں ماں اک پل وی نہ ستی تاپ نال ہائے ہائے کردی لنگھی ۔رجو نے اک دو واری اٹھ کے شربت دتا ۔جوڑے تے سومے نے ماں نو کوسا کوسا کٹیا پر ماں درداں دی ماری نہ ستی۔ سویرے ذرا جئ آکھ لگی ۔ رجو چلھا بوکر پانڈے کر کے اپنی گڈی لئی چنی تے گوٹا ٹانک رہی سی کہ چاچی بھیرو نے اوہدے ہتھوں گڈی کھو کے اوہنوں گلابی رنگ دا صابن دتا کہ جاکے منہ ہتھ دھولے۔

رجو بڑی خوش ہوئی اونہوں خوشبو والا صابن بڑا چنگا لگدا سی۔رجو نے منہ ہتھ دھوتا تے چاچی نے اوہدے والاں چ تیل پا کے کنگھی کیتی تے لال رنگ دا جوڑا پان لئی دتا۔اوہ بڑی حیران کہ چاچی نوں کیہہ ہوگیا اینہے سوھنے کپڑے وی پوا دتے۔

جیرا تے سمو کوٹھی چوں نیاز دے گڑ والے چاول دا پتیلہ لے آئے۔رجو ماں دی جھلنگی منجی تے بیٹھی سی محلے دیاں چار پنج عورتاں وی آ گیاں ۔گھر چ رونق جئی لگ گئی۔رجو نوں کجھ نئیں پتہ کیہ ہوریا اے۔ ۔آج چاچی بھیرو دے گھر وی مہمان آئے ہوئے سی۔انہاں دے گھروں ہاسیاں دیاں واجاں آرہیاں سن تے رجو دے گھر انج سی جیویں کوئی مویا۔

آج ماں نوں کوئی ہوش نئیں سی۔ چاچی بھیرو نے فرش تے چادر وچھا کے رجو نوں بٹھایا ۔ابا مولوی صاحب نو ں لے آیا۔

رجو نے کاغذاں اتے انگوٹھے لگائے ۔رجو کنڈھ وچوں کدی سبھ دے منہ ویکھدی تے کدے ستی ماں ول۔ مولوی صاحب چلے گئے چاچی بھیرو نے خوشی خوشی شیرینی ونڈی ۔فیر ماں کول آکے بولی بھین بشیراں اٹھ ! تیری رجو دا ویاہ ہو گیا۔ماں کولوں کمزوری نال بولیا نہ گیا آکھ چوں اتھرو وگ کے میلے جئے سرہانے چ لک گئے۔اشارے نال ماں نے رجو نوں بلایا ۔رجو دا لال چنی چ منہ دا بھولپن ویکھ کے ماں نو ں کانبا چھڑ گیا۔ تے منہ دوجے پاسے کر کے ہولے ہولے روون لگ پئی۔

سبھ گڑ والے چاولاں دی پرات آگے رکھے کھان لگ پئے تے رجو چپ بیٹھی اپنے ویراں نوں باہر دوڑدے ویکھ رہی سی

بھین بھیرو کڑی نوں تیار کرو۔ چاچی نے رجو دے سر اتے چادر دتی تے ہتھ پھڑ کے دروازہ پار کرایا ۔رجو ہن چل نئیں رہی سی دوڑ رہی سی ۔اوہدے ہتھ چ ہن ایک کھردرا جیا مردانہ ہتھ سی ۔

رب جانے رات دا کہیڑا ویلا سی رجو مٹی لپے کمرے وچ کندھ نال لگی رو رہی سی اوہدی چنی آدھی منجی تے آدھی تھلے پئی سی ۔رجو دا جوڑ جوڑ دکھ رہیا سی اوہدی چھاتی تے چک وڈھن نال لہو وگ رہیا سی ۔کمرے چ فیقے ورگے دے خراٹیاں چ رجو دے ہنجو بین کر رہے سن۔پر کوئی سنن والا نئیں سی۔

اوسی راتیں گلی چ بلی نے روندے چیک ماری ۔جدوں رجو دی ماں نے آخری ہوکابھریا)

Similar Posts:

Facebook Comments Box

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Calendar

January 2022
M T W T F S S
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31